یه جور دوستی قشنگ

نا ندارم:

dayipurang — Thu, 26 Oct 2006 22:24:18 GMT

سلام.
خوبین؟
خیلی بی معرفتین جمیعا.
از صب اسباب کشی داشتم.چرا نیومدین کمک؟
نوبت منم می رسه ....
فعلا بیاین اینجا:

http://yohoho.blogfa.com

منتظرتونما.
چشم به راهم نذارین.
من رفتم اون یکی خونه درو باز کنم و آماده شم برای پذیرایی.

بازم یه تولد + 28 هفته باقیست.

dayipurang — Thu, 19 Oct 2006 19:22:47 GMT

سلام.چطورین؟

وای من چه قدر کم پیدام.

البته.مطمئنا کم سعادتی شماست.می دونین که من سرم حسابی شلوغه.شمام که عادت دارین بدون قرار ملاقات بیاین.منم که روم نمی شه چیزی بهتون بگم.بعد این طوری می شه.

ای بابا.من امنیت جانی ندارم.تا میام بنویسم یه پشه ی بی شخصیت نمی دونم از کجا پیداش می شه می یاد هی منو نیش می زنه.خال خالی شدم/.بسه.

راستی چه خبر از مدرسه هاتون؟می بینم که کم کم امتحاناتون شروع شده.من که هفته دیگه 5 تا امتحان دارم که عبارتند از:

شنبه:عربی

دوشنبه:زمین شناسی

سه شنبه:زبان فارسی

پنج شنبه:شیمی + دین و زندگی

امروزم که امتحان زیست داشتم.ما تو مدرسه هر پنج شنبه آزمون داریم یعنی بچه های اول و دوم و سوم دبیرستان با هم.امروز تو کل مدرسه اولین نفری بودم که ورقه رو تحویل دادمو اومدم بیرون.

داشتیم سووالا رو چک می کردیم به بچه ها گفتم نمی دونم یه سوالی گزینه ی 1 زدم یا دو که نیلوفر خانم فرمودن یک زدی.منم گفتم تو از کجا می دونی.ایشونم پاسخ دادن سووالاتتو از پشت تصحیح کردم برات.گویا همش درست بوده.

می بینین که بچه های ما اصلا اهل تقلب نیستن.هدفشون اینه که افراد مجاورشون اشتبا یاد نگیرن.

وای بچه ها یه معلم زیست گگلی داریم.فک کنین سه شنبه اومد سر کلاس گفت در مورد مشکلاتتون حرف بزنین.خیلی خوب بود.یکی از چیزایی که گفتیم این بود که مامان باباهامون اجازه نمی دن با دوستامون بریم بیرون گفت:من این حرفا یه بار باید تو خونه از دخترم بشنوم یه بارم اینجا از شما.

می گم دیگه این پدر مادرا یه سری ظلم هایی رو به صورت مشترک در حق بچه هاشون انجام می دن.

معلم فیزیکمونم خیلی خوبه.فقط تو حرف زدنش یکمی زیادی مشکل داره.یعنی همش سوتی های غیر قابل نوشتنه.این اطرافیان منم مکررا می زنن زیر خنده.نمی ذارن آدم تمرکز کنه.

خیلی حرف زدم.یه جمله ی یادگاری بخونین:

این گونه زندگی کنیم:

شاد اما دلسوز؛

ساده اما زیبا؛

مصمم اما آرام؛

مهربان اما جدی؛

زیرک اما صادق؛

عاشق اما عاقل.

راستی جمعه اینجا بارون اومد.خوب بود.یکم آروم شدم ولی خیلی کم بود.من می دونم ما بالاخره از تشنگی می میریم.(با لحن دوست گالیور بخونین)

راسی سه روز دیگه می دونین چه اتفاقی افتاده؟

نه

مثینکه جملم ایراد داره.

می دونین سه روز دیگه چه اتفاقی می افته؟

نه

آخه اینم ایراد داره.

می دونین 13 سال پیش منهای سه روز چه اتفاقی افتاده؟

نمی شه چرا؟

خب خودتون بفهمین دیگه.

می خوام بگم 30 مهر تولد محیا جونمه.دیدین آلزایمرم بهتر شده.الان شما باید تشویقم کنین.چیزای مهم که یادم نمی ره.مگه میشه روز به این قشنگی و مهمی تو ذهنم نمونه.

من فدات محیا جونم که کلی پر برکتی.یه سوتی یادم اومد:

چند وقت پیش با محیا جونم صحبت می کردم.گلم از من پرسید:می دونی تولد من کیه؟

منم گفتم آره،31 مهر.حالا هی محیا می خنده.من می گم چیه؟مگه غلطه؟

آخه نوابغ مهر 30 روزست.شمام که آیکیوتون در حد خودمه.

بیا محیای عزیزم.می دونم نمی شه با این گلا یه کوچولو از دوست داشتنمو نشونت بدم ولی خب:

حالا اینم یه عکس خوشگل برای محیایی که هم نن جونمه هم دوست جونم.

اینم یه متن کوچولو که شما باید به جای جک قبولش کنین.هر چند یه حقیقت تلخه:

خصوصیات آقایون:

1-خوشگل تر از خودشون رو نمی تونن ببینن.

2-هر روزی که باهاشون آشنا شی،سه روز بعد به طور اتفاقی تولدشونه.

3-روز تولد همسراشون یا مسافرتن یا ماموریت.

4-هر وقت دیر می کنن به جون مامانشون تو ترافیک بودن.

5-اگه راجع به سربازی یا دانشگاه ازشون بپرسی تب 40 درجه می کنن.

منم برم دیگه با اجازتون.

یادتون نره چه قدر دوستون دارم(به تعداد انگشتای دستتون منهای یک،بستونه.)

مواظب خودتون باشین.خدانگهدارتون.

سی هفته باقیست ...

dayipurang — Thu, 05 Oct 2006 19:00:08 GMT

سلام.خبدین؟خشدین؟سلامتدین؟

دلم تنگ گنو براتون(=دلم کوریدین براتون)

تو کا یا کا؟

این بالایی ها به زبون خوانساری نوشته شده بود که به تازگی شروع به آموختنش کردم و تا عید تافلشو می گیرم.

حالا ترجمه ی اون بالایی ها:

سلام.خوبین؟خوشین؟سلامتین؟(این قسمت که تابلو بود)

دلم براتون تنگ شده بود(مترادفشم که نوشتم براتون)

شما کجا این جا کجا؟

خب چی بگم حالا؟بازم 5 شنبه اومد و من دوباره مزاحمتون شدم.آره؟گفتم آره؟باشه باشه ،این یعنی شما هیچ وقت به حرفای من توجه لازم رو مبذول نداشتین.چون من اصولا مراحمم نه مزاحم.اصلا شما دلتون میاد به من معصوم ناز مامانی بگین مزاحم.آآره؟خب بس که رو دارین.

حالا نکته ی مهم اینه که هدف من از گفتن این چرت و پرتا چیه؟این که یه جوری سر صحبتو باز کنم.

مثینکه فکم داره گرم می شه کم کم کم.

همون طور که مستحضر هستین من تا یه مدت پیش همیشه یه روشایی رو برای ذله کردن والدین می نوشتم که با اقبال خوب خوانندگان هم همراه بود.(نمی دونم چرا این طوری حرف می زنم.اعصاب خودم داره خورد می شه؛از اینجا به بعد مثه بچه آدم حرف می زنم)اما خب بالاخره ماه مبارک رمضونه و باید رو منم یه تاثیری داشته باشه دیگه.

واسه همین منم این دفه یکی از راه های بهتر کردن روابط با پدر و مادر و می نویسم.البته اینا رو از تو یه مجله به اسم نگاره می نویسم(تو مشهده فقط)

حالا این یکی رو داشته باشین:

هر جا سخن از اعتماد است نام شما می درخشد:

کوک نشستی پای تلفن،شاخک هیت را تیز کرده ای که کی زنگ می زند...حواست به نگاه بابات نیست،مامانت گفته بری چای بیاری که تلفن زنگ می زنه.از روی مبل و میز می پری که گوشی رو بقاپی ... یکی اون طرف خط با بابات کار داره.ضایع گوشی رو می دی به بابا،حواست به نگاه متعجب بابات نیست.

نشستی تو اتاق درس بخونی،... یک نفس می خوانی،یک نفس.گوشی؟چرا زنگ نمی زنه؟ ... بالاخره رفیق شفیقت زنگ می زنه.می پری گوشی رو جواب بدی که بابات جواب می ده.شلوغ می کنی که با من کار داره .... بابا می گه ایکسه.(اسم دوست شما)گوشی رو می گیری و می ری تو اتاقت.حواست به نگاه مشکوک بابات نیس وقتی در رو محکم می بندی.آقا نکن.در رو محکم نبند- پچ پچ نکن-جلوی تلویزیون موقع سریال نرگس نرو تو عالم هپروت – کمد لباست رو شیش قفله نکن – موقع چای دم کردن شیر سماور رو باز نگذار واسه خودش بره، .... اعتماد بابا جونتو به خودت قلقلک نده، ... کمی تابلوباش، تابلو با تلفن حرف بزن ،بگو میری کتابخونه چی می خونی ،کمی تابلو درس بخون ،کمی ریاکاری در زندگی خانوادگی اصلا بد نیست.جواب می ده درست . برگرد توی هال بگو برای فلانی می خوایم تولد بگیریم غافلگیرش کنیم یا مثلا فردا قراره یه میخ یه متری ببریم برای پنچر کردن ماشین دبیر فیزیک .اعتماد خانوادت رو جمع کن .....

وای تموم شد.فک نمی کردم انقد طولانی باشه.حالا چیزی یاد گرفتین؟اگه روتون می شه بگین نه.من اینجا خودمو برا یه ملت فدا می کنم اون وقت می گین نه.

راستی از وقتی مدرسه شروع شده آمار سوتی بدجوری افت کرده.نمی دونم چرا.ولی خب امروز با مریم جون که می حرفیدم می خواستم بگم دندون عقلم که در می یومد گفتم دندون عقلم که می در اومد.دوتامون مونده بودیم تو بحر فعل به این قشنگی.

دیگه چی بگم؟آخها راستی این چند وقته شدیدا دارم خبرای مربوط به آلزایمر رو پیگیری می کنم.جدی گفتم.اول هفته یه داروی جدید برا درمانش کشف شده بود.دیروز پریروز هم یه روش برای تشخیص زود هنگام آلزلایمر.می خوام خودمو به عنوان نمونه ی آزمایشی در ختیار پژوهشگران قرار بدم.بلکه درمان شم.هرچند امیدی ندارم ....

یه چیز دیگه از الان تا پایان سال تحصیلی سی هفته مونده.خب دو هفتش گذشت به همین زودی.ولی دلم نمی خواد بقیش این طوری بگذره آخه بعدش می رسم به کنکور.وای

دیگه مامان بابام هم یه تیک عصبی بدی پیدا کردن.بابام تا می بینتم می گه مریم جان رتبه زیر 100 مامانمم که هی می گه بعد از قبولی مریم تو کنکور فلان کارو می کنیم.(تا حالا اون قد برنامه ریخته که فک کنم اگه قبولم بشم باید دانشگاهو بذارم کنار به این کارا برسم)

دیگه چی بگم؟جمله یادگاری ندارم ولی خب یه چیزی تو مایه های جمله ی یادگاری:

می گن هر وقت آب می خورین بگین:

یا حسین

این روزا که آبو می بینین و نمی تونین بخورین بگین :

یا ابوالفضل

می دونم نیازی به گفتن من نیس ولی محض یاد آوری هم که شده تو این روزا دعا برای همه ی مخلوقات یادتون نره.

دوستون دارم.موفق باشین.درساتونو خوب بخونین.خداحافظ

بالاخره پنج شنبه

dayipurang — Thu, 28 Sep 2006 16:23:30 GMT

سلام.چطورین؟خوبین؟چه خبر از مدرسه؟چه طور می گذره؟

می گما چه قد خوبه آدم کم پیدا بشه.شاید از این به بعد از این کارا بازم بکنم.

ولی خب تقصیر من نبود.از شنبه ی دو هفته پیش شروع شد.حدود ساعت 9 شب. داییم با کارت من آن شد و کارتمو فرستاد اون دنیا.روز یکشنبه و دوشنبه افسرده بودم(همه رفتن تهران)سه شنبه صب کارت خریدم ولی خونه نبودم.سه شنبه عصرم رفتم خونه دوستم.

چارشنبه صب اومدم کانکنت شم و بگم می خوام تو مهر کمتر بیام که با اجازتون تلفنمون قطع شد.منم شدم افسرده تر ار پیش.تا دوشنبه که تلفنا قطع بود،بعدشم که گفتم تا امروز صب کنین که بیام و بتوضیحم.

حالا فهمیدین چرا کم پیدا شدم؟ولی از دست یه عده خیلی حرص خوردم.کسایی که فک می کردن بی معرفتم و فراموششون کردم.آخه به من ناز معصوم مامانی میاد بی معرفت باشم؟

حالا بچه ها از این به بعد من فقط 5 شنبه ها در اینترنت حضور علنی پیدا می کنم.

خب،باشه؟درست شد؟حرفی نیست؟اگه سوالی دارین بپرسین.

این خط بالا رو تحت تاثیر معلما بودم که التماس می کنن اگه اشکال داریم بپرسیم.

ما که تو این هفته 4 تا امتحان داشتیم باورتون می شه؟نا سلامتی هفته ی اول بود. ریاضی و فیزیک پارسال و شیمی امسال و نمی دونم چرا 3 تا شد.دست من نیس دیگه .این معلما به جای 4 تا 3 تا گذاشتن.فهمیدم چرا 3 تا شد.نکه من خیلی دوست جونمو دوست دارم اون که امتحان داره فک می کنم خودم امتان دارم اونا جبر داشتن.

راستی،نماز روزه هاتون قبول.وای من که دلم کلی هوس سحرای ماه رمضون رو کرده بود(برا همین 3 روز اول خواب موندیم)ولی خیلی خوش می گذره.مخصوصا پای تلفن نشستنش.آخه نه که ما خانواده دوست هی این ور اون ور زنگ می زنیم بقیه رو بیدار کنیم.طفلک این فامیلا نمی دونن نفرین کنن یا قدر دانی.من که دارم نتیجه می گیرم دستم نمک نداره.

وای این عکس مهدی جونمو ببینین.بالاخره رنگ چشاش رو دیدین.نه،این جوری نمی شه باید حضوری بیاین ملاقاتش.

می خواستم سوتی بنویسم یادم نیومد.به جاش یه خاطره از معلم عربیم می گم.این معلم من فرشتس.تو دنیا تکه.حداقل کاری که کرده اینه که من برعکس خیلی از شما از عربی بدم نمی یاد.نه من نه دوستام.

پارسال وسط ماه رمضون معلم عربیمون می خواس درس بده.داشتیم می گفتیم نه ما حال نداریم.نمی تونیم گوش بدیم و اینا.بعد معلممون گفت من موندم اگه یه بار عاشورا تاسوعا بیفته وسط ماه رمضون شما می خواین چی کار کنین.الان شما چی فک می کنین؟ما که یه دفه هممون زدیم زیر خنده و گفتیم جدی می پرسین؟معلممون هم گفت آره.ما هم گفتیم شما دیگه چرا؟مگه می شه محرم بیفته وسط رمضون؟

معلممونم کلی خندید.فک کنم درسم نداد.

یه چیز دیگه که باعث می شه از این معلم عربیمون خوشم بیاد اینه که درست می شناستمون.مثلا اون طوری که همه معلما و همه ی آدما فک می کنن من آخر بچه مثبتم و حرف گوش کن اینا.خانم .... می دونست نیستم.مثلا یه بار به همه بچه ها گفت:مریمو نگا کنین.آخه به این قیافه می یاد یواشکی وسط درس برا بغل دستیش جک تعریف کنه؟وای من نمی دونستم آب شم یا بخندم.فقط مونده بودم آخه واقعا اول جلسه برا دوستم جک می نوشتم.

دیگه چی بگم؟من دارم یقین پیدا می کنم آلزایمر دارم.نه جک یادمه نه اس ام اس نه جمله ی یادگاری.

خب این متنه قشنگو داشته باشین.مدت ها پیش از یه وبلاگی سرقتش کردم ولی آدرسش رو ندارم.

برادر كوچكم از من پرسيد پنج وارونه يعني چه؟

من به او خنديدم كمي آزرده و حيرت‌زده گفت: روي ديوار و درختان ديدم.

باز هم خنديدم،

گفت: ديروز خودم ديدم كه فرهاد پسر همسايه پنج وارونه به شیرین مي‌داد.

آنقدر خنديدم كه طفلك ترسيد بغلش كردم و بوسيدم

و گفتم :بعدها وقتي كه باران بي ‌وقفه‌ي درد سقف كوتاه دلت را خم كرد بي‌گمان مي‌فهمي پنج‌وارونه چه معنا دارد

من دیگه حرفی ندارم.فقط می خواستم یه چیزی هم بابت برگشتن سارا از مکه بنویسم:

سارا جونم.خوش به حالت آخه اون قد لیاقت داشتی که بتونی اون خونه رو از نزدیک ببینی.

اون قد لیاقت داشتی که بتونی یه جاهایی قدم بزنی که بوی قدمای 14 تا معصوم رو حفظ کرده.

اون قد لیاقت داشتی که تنها فاصلت با خونه ی خدا یه پرده اشک باشه.

سارا جون.تموم مدتی که نبودی یه سوالی تو ذهنم بود و راحتم نمی ذاشت.

می خواستم بپرسم:

تو که رفتی مکه،مکه کجا رفت؟

من قصدم بی احترامی نبودا.گفته باشم.

خب دیگه.دوستون دارم.مواظب خودتون باشین.التماس دعا.خداحافظ

معذرت

dayipurang — Sun, 24 Sep 2006 12:26:51 GMT

سلام.خوبین؟ وای چرا می زنین؟ خب معذرت می خوام.ببخشید.اون قدر پرخاش گرانه نگا می کنین روحیه ی لطیف من خدشه دار می شه. حالا هی من بگم با من معصوم ناز مامانی این طوری برخورد نکنین. به خدامنم کلی حرف دارم واسه زدن ولی الان نمی شه. خب تا 5 شنبه صبر کنین همه چی رو توضیح می دم. یه بار دیگه معذرت می خوام. خوش بگذره ،موفق باشین.بای

dayipurang — Fri, 15 Sep 2006 07:25:11 GMT

سلام .چطورین؟منم خوبم.ممنون.

بچه ها اول یه چیزی می پرسم راستشو بگین.بهتون گفتم دعا کنین کردین؟آخه اینجا که بارون درس حسابی که نیومد.می تونیم دو حالت داشته باشیم.یا اینکه شما آلزایمر دارین و یادتون رفته دعا کنین.یا اینکه قضیه ی اون گربه سیاهست،که اگه دعا هم کرده باشین بی فایدست.(شوخیدما،نناراحنین،شما فرشته این)

ایندفه قسمت سوتی خیلی پر بار بود.

دیروز بعد از ظهر رفتم یه چسب قطره ای بخرم که صحب من و فروشنده این طوری شد:

- سلام،خسته نباشید.یه چسب قطره ای لطف کنید

- سلام،ممنون،این 350 تومن و این یکی 150 تومن.کدوم رو بر می دارین؟

- 350 تومنی رو لطف کنید.ببخشید چه قد می شه؟

گرفتین چی شد؟دوباره خط آخر مکالمه رو بخونین.بعدشم که دوتامون زدیم زیر خنده.

یه سوتی دیگه.زنگ زدم خونه ی نرگس جون،داداشش آقا مهدی (معرف حضور هستن که،نرگس جون یه بار به اسم ایشون نظر می ذاره بعد درستش می کنه)گوشی رو برداشت.منم تو فکر لادن جون بودم که داره می ره سفر(خوش بگذره دختر خاله)گفتم.سلام،خوب هستین،لادن جون هستن؟تا اومدم اشتباهمو درس کنم داداشش گفتن بله هستن،گوشی.

منم مونده بودم چیکار کنم.الان گوشی رو کی بر می داره و از این حرفا که خود نرگس برداشت.

این دفه هر کدوم از سوتی ها به تنهایی خیلی توپ نبود واسه همین دو تا نوشتم.

بچه ها برای بارون که خیلی دعا کردین.معلومه.حالا این دفه جدی جدی دعا کنین خدا به من قدرت و توانایی انتقام گرفتنو بده.همین.

یه چیز دیگه هم یادم اومد.چند روز پیش یه آقایی اومده بود خونمون.ایشون جورابش هواکش داشت.خیل هم با داداش کوچولوی من صمیمی شده بود و رضا رو نشونده بود رو پاش.لازم به ذکره ایشون تلاش بی وقفه ای می کرد که هواکش جورابش دیده نشه.که یه دفعه داداشم از رو پاش پرید پایین و گفت:وای جوراب آقای .... سوراخه.ما که سعی کردیم نخندیم.مامان بابام قرمز شدن.خود اون آقا هم سعی کرد به رو خودش نیاره.

دیگه چی بگم؟راه های ذله کردن پدر و مادر ها؟خب باشه.

ولی یه چیزی من از ننه ملیحه خجالت نمی کشم؟نه خب محض اطلاعتون نمی کشم.بفرمایین:

1-دو ساعت صرف باز کردن هدایای تولدتون کنین بعد بگین:همش همین

2-تو زمستون شیشه ی ماشین رو تا آخر پایی بکشین

3-مکالمات تلفنی اهل خانه را گوش بایستید

4-مجبورشان کنید تکالیفتونو که جا گذاشتین بیارن مدرسه

5-به مادرتان بگویید معلم من تقریبا به پیری شماست.

این نی نی بامزه رو نگاه کنین:

من با کمبود جمله ی یادگاری و جک مواجه شدم.اندکی فرصت به من عنایت کنین:

جک پیدا نکردم ولی خب یه اس ام اس کشفیدم که می نویسم:

همیشه عکس همسرت رو همرات داشته باش تا هر وقت مشکلی برات پیش میاد بهش نگاه کنی و ببینی یه مشکل بزرگترم داری.

اینم یه جمله یادگاری:

هرگز دل به کسی نبند؛

چون این دنیا این قدر کوچیکه که توش دوتا دل کنار هم جا نمیشه،

اما اگه دل بستی هرگز ازش جدا نشو؛

چون این دنیا این قدر بزرگه که دیگه پیداش نمی کنی.

می گم نه به اس ام اسی که نوشتم نه به جمله ی یادگاریم.من تعادل ندارم.

نمی خوام ناراحنیمو پنهان کنم تو این هفته یه اتفاقایی افتاده که خیلی سخت می شه ازشون گذشت ولی خب دنیا همینه دیگه.شادی و غم کنار هم معنی می شن.

منم با اجازتون رفع رحمت کنم(رو دارین به خدا)

مواظب خودتون باشین.بای

بازم تبریک

dayipurang — Fri, 08 Sep 2006 22:05:54 GMT

سلام.خوبین؟بعله منم خوبم.از احوال پرسی های شما.

چرا می زنین خب؟بفرمایید اینم پست جدید.هی می گین آپ کن.تازه با خشانتم می گین مگه نمی دونین نباید با یه دختر ناز معصوم مامانی این جوری برخورد کرد؟دارین دنبال دختر ناز معصوم مامانی می گردین؟رو که نیست سنگ پا قزوینو قورت دادین.خودمو می گم دیگه.چیه؟چرا تعجب کردین؟نه بابا شکسته نفسی چیه؟نه شما لطف دارین.من به همون ناز معصوم مامانی قانعم.

خب من الان مهربون شدم.

خب حالا که مهربون شدم چی بگم؟آها.عیدتون مبارک.

از اون بچه گیهامون از همون موقع ها که بزرگترین آرزومون این بود که مامان اون عروسک چشم آبی رو برامون بخره یا بابا یه روز با یه کامیون پر از پفک بیاد خونه می شنیدیم که بزرگترامون تا می خوان دعا کنن از خدا امام زمان رو طلب می کنن.

با خودمون می گفتیم مگه این آقا کیه.مگه می خواد چی کار کنه.مگه تو این دنیا چه خبره؟

آخه تو دنیای کوچیک ما و بچه همسایه که خبری از ظلم وبدی نبود.همش بازی بود و شادی و خوشحالی.

یکم بزرگتر شدیم.حالا دیگه دلمون می خواست شادی دنیای کوچیک ما واسه همه بچه ها باشه.و فکر می کردیم این طوری هست.

تا اینکه یه روز اتفاقی وقتی بابا اخبار نگا می کرد کنارش نشستیم .دیدیم یه بچه گریه می کنه،یه مامان بین خرابه ها دنبال یه چیزی می گرده.یه بابایی یه بچه رو بغل کرده واشک می ریزه.یه عالمه علامت سوال اومد جلو چشمامون.گفتیم بابا اونجا چه خبره؟بابا بغض کرده بود.نمی تونس جواب بده.مامان دستاشو بلند کرد و یه بار دیگه همون جمله رو گفت:اللهم عجل لولیک الفرج.

حالا بابا می تونس جواب بده و شروع کرد:گفت بدی ها تو دنیا زیاد شده.گفت خیلیا برا رسیدن به قدرت هرکاری می کنن.گفت ....

دوباره پرسیدیم:تا کی؟بابا تا کی دنیا این طوریه؟

بابا گفت:تا وقتی مهدی(عج) بیاد

وبابا گفت اون آقا کیه.گفت چی کار می کنه.و ما هم یاد گرفتیم منتظرش باشیم.

از اون موقع هر وقت می خوایم دعا کنیم.یه چیزی اول می یاد تو ذهنمون:

خدایا آخرین جمعه ی انتظار رو زودتر برسون.

راستی قراره به مناسبت میلاد مسعود حضرت مهدی (عج)به کسایی که اسمشون میلاد یا مسعوده جایزه بدن.خوش به حالشون.من نمی دونم چرا هیشکی تاریخ ولادت حضرت مریمو نمی دونه.

یه چیز دیگه.بچه ها جدی جدی التماس دعا.می دونستین مشهد آب جیره بندیه؟نصف مشهد از 3 ظهر تا 3 شب و نصف دیگه از 3 شب تا 3 ظهر.هر روز.دلتون نسوزیخت برامون؟خب دعا کنین یه بارونی چیزی بیاد.می میریم از تشنگیا.بعد دیگه مریم ندارینا(می خواستم تاثیر گذاریش بیشتر باشه.)

بعد دیگه هیشکی نیس براتون روش ذله کردن پدر و مادر بگه.بعد از پسشون بر نمی یاینا.امروز صبح خودم یه روش جالب زد به کلم.ساعت 8 از خواب بیدار شدم.گفتم ظرفا رو بشورم.گفته بودم تو ظرفشویی مهارت ندارم.یه سر و صدایی راه انداختم.همه رو از خواب پروندم.هیشکی هم نمی تونس غر بزنه چون مجبور می شد بقیه ظرفا رو خودش بشوره.راستی هیچی تلفات ندادم.این خودش پیشرفت بزرگیه.

بذارین چن تا روش برای ذله کردن والدین بهتون بگم:

1-خودتون رو به کری یا لالی بزنین.

2-دستمال کاغذی های مچاله و استفاده شده رو همه جای خونه پخش کنین.

3-شیر یا آب میوه رو از تو پاکت بخورین.

4-وقتی همه ی آماده بیرون رفتن از خونه هستن بگین دسشویی دارین.

5-پایان غیر منتظره ی فیلما رو لو بدین.(اگه پدر مادرتون فیلمو قبلا ندیدن)

من می خوام یه جکی بگم.ولی می ترسم یه وقت کسی قضاوت کنه.من می گم بخندین ولی فکر بیخود نکنین.

یکی برای مصاحبه می ره ازش مي پرسن ۱۲ امام رو می شناسی؟ می گه آره می گن خوب نام ببر ميگه آهان اونجوری که نه. اگه ببينم مي شناسم.

خوب بود؟

خب الان نوبت سوتیه.ولی این هفته قحطی سوتی بوده.دارم جبران دفه ی پیشو می کنم.

این پستو صب نوشتم اما بعد از ظهر یه سوتی ایجاد شد.

بابا برگم می خواس به داداشم بگه:علی جان شلوار پاته آشغالا رو بذار دم در.حواسش پرت شد گفت:شلوار جان .علی پاته آشغالو رو بذار دم در.

حالا یه جمله ی یادگاری:

همچون دریا باش که اگر سنگی به سویت پرتاب شد؛

سنگ غرق شود،

نه اینکه تو متلاطم شوی.

یه اعتراف ننه ملیحه ای.من دیکته ی مطلاتم رو بلد نیستم.تو نظرات بم بگین.

دیگه چی بگم؟خب هیچی ندارم که بگم.

ممنون که اومدین.سلام برسونین.فردا خوش بگذره.موفق باشین.خداحافظ

بهترین سفر عمرم:

dayipurang — Sat, 02 Sep 2006 15:39:18 GMT

سلام.چطورین؟خوبین؟

وای دلم کلی براتون تنگولیده بود.شما چی؟یه نفس راحت کشیدین؟

باشه،باشه.دوس دارین بازم برم؟می رما.چیز زیای نمونده.نترسین.

وای نمی دونین این مسافرته چه قدر خوش گذشت.

ببینین این پست خیلی طولانیه از جک و روش ذله کردن و سوتی های همیشگی هم خبری نیست.ژس دوس داشتین نخونین.

اصفهان که خوب بود.تهران بد نبود.ولی خونسار معرکه بود.از این بهتر نمی شد.

اصفهان و تهران رو که اون قد تعریفی نبود که بتایپم ولی خونسار ....

از عصر جمعه که رسیدیم شروع می کنم.قرار بود ساعت 9 شب برسیم که ما در یک اقدام سورپرایز انگیز ساعت 6 رسیدیم.

وقتی رفتم تو دیدم اوضاع اون جوری نیست که من دوس دارم بعد خب یه جورایی دلم گرفت و همش دنبال یه فرصتی بودم که گریه کنم.دیگه منم گفتم دلم برا بابا بزرگم تنگ شده و اون بیاد خوب می شم.بابا بزرگم اومد وای یه دفه زدم زیر گریه.حالا مگه اشکام تموم می شد.دیگه به زور خودمو کنترلیدم و شام خوردیم و خوابییدیم و اینا.

از صبح شنبه من همچنان بی حوصله که قرار شد بریم دربند(تو خونساره)اونجا که رفتیم یه دفه یکی که هیچ کسم نفهمید کی بود بحثه برتری دختر و پسر رو مطرح کرد.

اینجا بود که یه دفه غیرت من به جوش اومد و نتونستم سگوت کنم و کلی سخنوری کردمو و تیکه پروندم.

یه ملت دهنشون وا مونده بود که این همون مریمه.

معلوم نشد آخرش دخترا بهترن یا پسرا.البته مهمم نبود.مهم این بود که یخ من آب شد و شروع کردم به لذت بردن.

وای نمی دونین شب شنبه چه گندی زدم.اصلا این سفر از اول تا آخرش سوتی بود.من و زن دایی مامانم و پسر دایی مامانم داشتیم تو آشپزخونه شام آماده می کردیم.من باید چهار تا دیس سالاد آماده می کردم.پسر دایی مامانم داشت غذا رو هم می زد.منم که هی غر می زدم که کار من سخته و 4 تا دیس زیاده و جونم در اومد و اینا.پسر دایی مامانممم هی تیکه می پروند و صد البته منم بد جور جوابشو می دادم.تو همین گیر و دار مامانشم یه سوتی افتضاح داد که باید مشورت کنم ببینم بنویسمش یا نه.بالاخره من سالادو رو درست کردم و بردم تو باغ دایی مامانم .(از این به بعد به دایی مامانم می گم دایی علیرضا,به پسر دایی بزرگه مامانم احمد،به پسر دایی کوچیکه حمید و به زن دایی مامانم هم می گم زن دایی،این قسمت معارفه بود)داشتم سفره رو می چیندم که دایی علیرضا یه شوخی باهام کرد منم عقب عقب راه رفتم که یه دفعه با اجازتون پامو گذاشتم تو دیس سالا که با خون دل درست کرده بودم.ولی خب کسایی که این صحنه رو دیدن زیاد نبودن یعنی احمد و حمید و پسر خاله هام نبودن که گیر بدن.منم رفتم سالاد رو ریختم بیرون و لباسام رو عوض کردم اومدم تو حیاط.داشتم شام می خوردم که شوهر خالم که صحنه رو ندیده بود گفت:مریم جان اون سالده که متبرک شده کدومه؟منم به روی خودم نیاوردم که احمد برداشت گفت ما لیاقتشو نداشتیم ریختنش بیرون.اینجا بود که فهمیدم در غیاب من عالم و آدم خبر دار شدن.منم که سکوت کرده بودم و هینچی نمی گفتم.

صبح یکشنبه رفتیم مرغ (ای بی سوادا،اون مَرغه)با اجازتون هندی کم هم تو گردنم بود.بد خاله سارام گفن اون گیاه اون ور چشمه اسمش علف ماره و اگه دستت بش بخوره خیلی می سوزه.منم فوضول اومدم از رو سنگای وسط چشمه رد شم به علف مار دست بزنم که با اجازتون وسط چشمه خوردم زمین.وای روم نمی شد از جام بلند شم.(دوربین داغون شد)بالاخره پا شدم و نشستم کنار آب.خوش بختانه فقط من و حمید و خاله سارام و عَذرا جون (زن دایی خودم)بودن.وقتی بقیه رسیدن حمید گفت مریم یا 5000 تومن می دی یا من به همه می گم چی شده.منم اومدم حرصشو در بیارم بلند به همه گفتم من وسط چشمه خوردم زمین.در همین لحظه عذرا جونم و سجاد شروع کردن به آب بازی.بقیه هم شروع کردن.منم یه شیشه نوشابه خانواده پیدا کردم توشو پر از آب کردم رفتم از حمید انتقام بگیرم.الهی بمیرم برای خودم خبر نداشتم حمید یه سطل فلزی 10 لیتری پیدا کرده و پر از آب نگهش داشته.من اومدم بطری نوشابه رو روش بریزم که از دستم افتاد خم شدم بطری رو بردارم که سطلو روم خالی کرد.وای یخ زدم.کل لباسام خیس شد.ولی من که از رو نمیرم.یه کیسه زباله برداشتم(از تو کیف عذرا جون،لازم می شه)پر آبش کردم و دویدم دنبال هر کی روم آب ریخته،از همه انتقام گرفتم جز حمید خان.بچه ها دعا کنید بیاد مشهد تا من انتقامم رو بگیرم.چون ... .بقیه متنو بخونین تا بفهمین من چی کشیدم:

برگشتیم خونه و همه رفتن حموم و اینا.زن دایی اومد به من گفت حمید به نیش زنبور حساسیت داره و هفته ی پیش ه زنبور نیشیده بودش صورتش کاملا ورم کرده و منم ازش عکس گرفتم.

منم خواهش کردم حمید عکسشو بیاره.اونم پسر خوب رفت آورد.منم یه کوچولو بش خندیدم و گفتم شبیه شخصیتای انیمیشن شدی.جاتون خالی داشتم تو هال راه می رفتم واس ام اس می زدم که یه دفه احساس کردم سوزن رفته تو پام.وای تا نگاه کردم دیدم زنبوره.پامو تکون دادم و دویدم بیرون.حالا بدبختی اینجاس که هیشکی باور نمی کرد نیشم زدن.بچه ها پام شده بود اندازه متکا.کلی هم می سوزیخت.همه هم که بهم می خندیدن.خیلی درد آور بود به خدا.

دیگه یکشنبه شبم رفتیم بالای یه تپه ای که همه ی خوانسار زیر پامون بود.دایی علیرضا هم که کلی آدم شوخ و با مزه ای یه شعری می خوند که توش کلمه ی مریم بود.متاسفانه به زبان خوانساری بود و من هیچی ازش نمی فهمیدم فقط همه تا این شعر رو می شنیدن می خندیدن و بدش منو نگا می کردن.داشتم دیوونه می شدم.خیلی نا مردی بود.

دوشنبه صبحم که همش گریه می کردم.اصلا از خودم انتظار نداشتم موقع خداحافظی از جایی که جمعه دوسش نداشتم گریه کنم.تازه می خواستم یه کاری کنم کسی فهمه گریه کردم.ناهار خوردنم 10 دقیقه طول کشید ولی بین همین 10 دقیقه شونصد بار رفتم صورتم و شستم و برگشتم.آخرشم احمد فهمید و گفت مثینکه ورم پات به چشمات رسیده.منم جواب ندادم دیگه.ولی تا تهران هر وقت یاد خونسار می افتادم گریه می کردم.

راستی شما بازی پانتومیم رو بلدین؟ببینین دو گروه می شین.بعد گروه اول یه کلمه ای رو انتخاب می کنه و به یکی از اعضای گروه دو می گه.اون فرد باید این کلمه رو اجرا کنه تا اعضای گروهش بفهمن چه کلمه ای بوده.من یه سری از کلماتی که انتخاب کردیم رو می گم اگه خواستین بازی کنین.(ببخشید بابت بعضی از کلمه ها)

پرز معده ، ریمل چشم (آسونه ولی اگه یکی مثه احمد قرار باشه اجرا کنه،خنده دار می شه)انسان چشم چرون (مردیم از خنده) ، قرتی ، سرطان و بازیگر و خیلی چیزای دیگه.

راستی من اگه گفتم اصفهان و تهران معمولی بود منظورم این بود در برابر خوانسار.وگرنه اونجاهام خیلی خوش گذشت.

وای من چه قد حرف زدم.ببخشید.

نمی دونم جالب بود یا نه؟ولی خب به من که خیلی خوش گذشت.

موفق باشین.خدا نگهدارتون.

پی نوشت:عکسایی که گذاشتم مال خوانساره،دوربین خراب شده بود اینا رو خودم نگرفتم.از یه سی دیه که حمید لطف کرد و بم داد.

عیدتون مبارک

dayipurang — Tue, 22 Aug 2006 08:24:53 GMT

سلام.خوبین؟خوش می گذره؟چه خبر؟

منم خوبم.ممنون.هی بد نمی گذره.سلامتی.

گفتم شما که جواب سوالام رو نمی دین.خودم بدم که یه وقت دچار کمبود نشم.

وای امروز کلی بهانه برای شادی وجود داره و یه دونه برای ناراحنی که فعلا مهم نیس.

اول بگم مبعث کامل ترین پیامبرا مبارک.فک کنم همین کامل ترین خیلی حرفا رو می زد.

صد سال به این سالا و از این حرفا که تو عیدا می گن.

بعدم که اگه دیروز اخبار جوانه ها رو دیدین که هیچی.اگه ندیدینم من بهتون می گم که برنامه ی عمو پورنگ با 97% آرا به عنوان موفق ترین برنامه شناخته شد.ما که می دونستیم این طوری می شه ولی خب بقیه ی احاد ملتم باید می دونستن.

بعد دیگه چی بگم؟

دلم می خواست مثه همیشه لطیفه و جمله ی یادگاری و روش ذله کردن والدین و اینا رو بگم ولی آخه تو این آپم یه عالمه عجله دارم.

ولی خب هر چه قدرم عجله داشته باشم نباید در مورد شما و وبلاگم کوتاهی کنم.خوب پس مثه همیشه:

اول یه لطیفه که شکر خدا یادم نمی یاد.

وای بریم سراغ سوتی.در مورد جوکم خدا بزرگه.

چند شب پیش عموم اومده بود خونمون.منم رفتم عین یه برادر زاده ی گل چای دم کردم.بعد دیدم عموم داره خداحافظی می کنه بره.منم اومدم بگم عمو حسین من چای ریختم.با اجازه ی شما گفتم عمو پورنگ من چای ریختم.بعدشم که از خجالت آب شدم و نفهمیدم بقیه چی گفتن.

حالا اون خبر که یه کوچولو ناراحت کننده بود و بگم.ناراحن کننده که نه من الان جو گرفتدتم.

من فردا دارم می رم اصفهان،خوانسار،تهران.تا جمعه ی هفته ی بعدم از من خبری نیست.می شه 10 روز.دلم کلی براتون خواهد تنگولید.می دونم دل شما هم می تنگوله.ولی خب چاره ای نیست دیگه.تو این مدت اینترنت که خبری نیست برای همین اگه بهتون سر نزدم ناراحت نشین.

راستی فردا صبحم بعد از کلاس می خوام به کسایی که شمارشون رو دارم زنگ بزنم.پس محیا جون و نرگس جون و مریم جون منتظر باشن.

خب حالا یه جمله یادگاری قشنگ:

یه روز تو جهنم همدیگه رو می بینیم؛

می دونی به چه گناهی؟

تو قلب منو دزدیدی،

منم جای خدا تو رو پرستیدم.

این "تو"به هیچ کس خاصی بر نمی گشتا.چون این جملرو دوسش داشتم نوشتم.

بذارین از هرجا شده یه لطیفه گیر بیارم که از این حالت دل تنگولش خارج شیم:

خودم که جک تازه ای یادم نیومد،ولی یاد یه جکی افتادم که آبجی زهرا تعریف کرده بود.خوبه الان که دلمون برای اونم تنگ شده تعریفش کنم:

معلم به شاگرد می گه الفبای فارسی رو بگو:

شاگرد: الف ، ب ، پ ، ت ، سه ، چهار ...

معلم:الفبای انگلیسی رو بگو.

شاگرد:ای ،بی ، سی ، چل ، پنجاه ...

معلم:الفبای یونانی رو بگو:

شاگرد: آلفا ،بتا ، سه تا ،چار تا ....

معلم:نخواستم بابا یه بیت شعر بخون:

شاگرد:نابرده رنج،گنج ، پنج ، شیش ...

آبجی زهرا جونم.دلمون کلی برات تنگ شده.نمی خوای یه سری بهمون بزنی؟

عجب وضعیه؟مثلا من می خواستم یه کاری کنم شاد شین.

خب تقصیر من نیست دیگه.

وای داشت یادم می رفت.امروز تولد کیمیا جونه.

کیمیا جونم با اینکه تو به من سر نمی زنی.ولی خب برای من خیلی عزیزی.

یه آرزوی قشنگ البته برای خودم.

امیدوارم یه روز کامنت دونیمو باز کنم و ببینم کیمیا جونم یه نظر کوچولو داده.

خب دیگه من با اجازه رفع رحمت کنم.(عجب رویی دارین شما،هزار بار گفتم دنبال نقطه روی ر نگردین)

موفق باشین.خدا نگهدارتون.